" تحقيق درباره عمر سازه ها "
بزرگترين سيستم حمل ونقل زميني جهان > شبکه راههاي اصلي و ازاد راههاي امريکاست به طول 6.5 مليون کيلومتر . اين شبکه در دهه 150 ساخته شده است . و 90 درصد مسافرت ها و سه چهارم جابجايي فراورده هاي داخلي از طريق ان صورت ميگيرد . البته مهندسان و کارشناسان قابليت فني شبکه را قبول دارند و معتقدند که 52 درصد اين راهها به سبب ترک خوردگي . خرابي و فرورفتگي و نشت گودال و برجستگي . نه تنها براي سرعت هاي زياد مناسب نيستند و موجب مشکلاتي براي سرنشنينان اتوموبيلها و خرابي وسايط نقليه ميشوند بلکه دولت هر ساله هزينه هنگفتي را براي بازسازي انها متحمل ميشود . بررسي سيستم هاي واگذاري کار پيمانکار دراروپا و ارميکا و سنجش ان ها با يکديگر . براي کشور هاي جهان سوم که نياز بيشتر و پول کمتري دارند سودمند و حياتي است . وجوه افتراق سيستم شبکه راههاي اروپا و ارميکا عبارتند است از :
عدم توجه طراحان شبکه سراسري راههاي امريکا در دهه 1950 به افزايش حجم سنگين ترافيک در چند سا لاينده که در عمل عمر اين راهها کاهش داده و به بيست سال رسانيده است در حالي که در اروپا به همين نکته توجه داشته اند و راههاي اين قاره براي چهل سال بهره برداري طراحي شده اند . انتخاب پيمانکاران و ارزان قيمت و نيز کمک نکردن دولت امريکا در زمينه مرمت و نگهداري راهها که دولت هاي اروپايي در برابر ان واقع بين تر و اينده نگر تر بوده اند . اروپاييان را در تحقيق براي يافتن مواد جديد و اقزودني به قشر اسفالت تلاش بسياري دارند . در حالي که پيمانکاران امريکايي فقط چهار يا پنج سال است که با مخلوط کردن مواد پليمري به اسفالت عمر ان را دو برابر افزايش داده اند .
بيتوجهي کارفرماها به عمر مفيد سازه مانع ايجاد جو پژوهش و نو اوري در امريکا شده است . در صورتي که در اروپا پيمانکران در مورد عمر مفيد راه با توجه به شرايط اقليمي و با پيش بيني نياز هاي روز افزون ترافيک از نظر وزن و حجم مسئولند .
بياييم . کمي واقع بينانه تر به مسابپيل سازه اي ساختمان ها و راهها و همچنين ومعضل وحشتناک ترافيک تهران بپردازيم .