یکشنبه، ۲فروردین ۱۳۸۳
زير شمشير غمت رقص كنان خواهم رفت .....
چندي پيش با خودم فكر ميكردم ...بالاترين و والاترين و روحاني ترين احساس انساني كه در طبيعت بشه ازش ياد كرد ... چيست ؟؟
هر چي گشتم كلمه اي بهتر از ايثار پيدا نكردم .....
و چقدر زيبا ست و بسيار سخت است زماني كه آزادانه و كاملا مختار و كاملا با اراده خويش بخواي ارزشمند ترين چيزخودت را بدي ...
جان قيمتي است كه خودش فقط ميدانه و خودش تاوان آن را ميپردازه ...
دارم فكر ميكنم چقدر ماها ... آره ... !! همين ماها ...!!! چقدر فاصله افتاده بين اين جوان ايراني و آن جوان ايراني هر چند كه معتقدم در اصل هيچ تفاوتي نداريم ... اما ........ كمي هوشيار باشيم .......... فقط كمي انديشه ........ همين !
....... كمي به اين بينديشيم ....... يك كمي..... همچي يك كمي .... به قول خودمان ....... به همان گپ جواني .... !
بي خيال خيلي چيزها نشديم ؟؟؟!!!
نوشته شده توسط پونه ...
با همين موضوع
نظرات
نظر شما
- لطفا در مورد موضوع و در صورت امکان فارسي بنويسيد، ممنون!
- اگر نظر خصوصي و يا غير مرتبط به موضوع داريد، لطف کنيد و از فرم تماس استفاده کنيد، ممنون!