دير هم نباشد.
از عالمی آمديم به اين عالم.
متولد شديم.

اولش سلول هم نبوديم.
بعد شديم سلول.
بعد لخته ای گوشت.
بعد....
به دنيا آمديم.
حالا هم هيکلی يافته ايم و سر و وضعی.
صورتی و گردنی و شانه ای و بازوانی و ....
ببين وقتی دوباره متولد بشويم چی می شويم؟
" مادر ِدنيا " 

آبستنِ قيامت ماست.
فکر کن الآن با اين هيکل موزونت
با اين چشمان زيبايت و اندام رعنايت

و با همه‌ی افکار و اخلاق و رفتارت٬
يک سلولِ اخروی بيشتر نيستی.

۶۰ - ۷۰ سال٬‌
کمتر يا بيشتر
-بسته به ا ستعدادت-
طول دوران حمل توست.

عزراييل هم قابله است.

قابل هم هست.

اگر خودت پا نگذاری به دنيای ديگر

نتوانی طفل وجود خودت را طبیعی حمل کني٬

سزارين ات می کند.
به اين عمل ِسزارین ٬ می گويند مرگ.

وقتی هم از اين دنيا کشيدت بيرون
و تو شدی «نوزادِ تازه متولد شده» ای در آن عالم٬
همين طور از پا ٬ دمر می گيردت؛
دو تا هم می زند پس گُمرت؛

که لخته خونی -چيزی- اگر در گلويت گير کرده است٬ بيايد بيرون. تا 
تا بتوانی در هوای قیامت نفس بکشی .

“مادر ِدنيا” غريبه نيست.
تقدير (و زوروان!) هم نيست.
خودتی و خودم.
خودت حمل می کنی طفل قيامتت را.
خودت آبستن طفل قيامت خويشی.

تنهايش مگذار.
بهش برس.
چيز خوب بخور؛
که بچه ات خوب بشود.
خوشگل بشود.
قوی بشود .
نور چشمت بشود.

بچه ات اگر نارس شد٬
مرض دار شد٬
بيمار شد٬
قوی نبود

...

يا -زبانم لال- مرده به دنيا آمد؛
خودت غصه می خوری.
خودت.

بند الف : از دست نوشته های خوب آقای حاجی کریمی
بند ب : هر چه بیشتر نزدیک میشوم ان احساس گنگ و مبهم مهر ماه با ماه رمضان قاطی شده و ما هنوز بی خبرانیم .