دنيا است دیگر. آدم يك آن غافل می‌شود و می‌افتد توی چاه. توی چاه كه افتادی حواست باشد. اين‌جا چاه است. مردم ازش آب می‌خورند. خودت را به اين ديوار و آن ديوار نكوبی كه آب مردم گل می‌شود.
دستت را هم به دلو مردم نگير. دلو را انداخته‌اند كه آب را بكشند بالا. نينداخته‌اند پی تو. او هم كه دستش را گرفت به دلو و رفت بالا،  يوسف بود. خوشگل بود. قشنگ بود. از آب هم خواستنی‌تر بود. تو هم اگر از آب خواستنی‌تر ای دستت را بگير به دلو و برو بالا. اگر نه آرام بنشين. آب را گل نكن. سنگ به دلو مردم نينداز. بگذار آبشان را ببرند. منتظر باش تا خودش بيايد دنبالت.