به اندازه‌ی سه تا بند انگشت كه راه بيايی، تمام است. همه‌اش، از اول تا آخر عمرت، سه تا بند انگشت راه بيا، تمام است. دو قدم هم نه! دو قدم كه گفت «خطوتان و قد وصلت» درست گفت، اما زياد است. خسته می‌شويم. همان سه تا بند انگشت بس است. حالا من يادت می‌دهم. خدا آدم را از چی درست كرد؟ از گِل؛ گِل كه همه خودشان را ازش پاك می‌كنند. بگو گِل. اين «گ» را از كجا می‌گويی؟ از ته كامت. بگو. امتحان كن. ها! حالا اين گل چی شد؟ چی شد كه جای خدا شد؟ مغز شد؟ دست شد؟ پا شد؟ روده شد؟ خدا كجا نشست؟ «عند منكسرة القلوب.» توی دل نشست. اين «د» را از كجا می‌گويی؟ از بن دندانت. ها! بگو. ببين! از ته كام تا بن دندان كه حركت كنی، گل را دل می‌كنی. آن كه همه پاك می‌كنند خودشان را ازش، می‌شود جای خدا. چه قدر فاصله است؟ سه تا بند انگشت؛ يا كم تر. از دو قدم هم خيلی كم‌تر.
این شب ها به اندازه سه تا بند انگشت هم جلو بریم نعمتیه ها ....   یا الله .. یا الله ... یا الله ... با رحمان یا رحمان یا رحمان ... یا رحیم و یا رحیم و یا رحیم ....... به به به به به به به به ..... اسئلک .....