دوستی داشتم
زندگی برایش ابزار بود.ابزار خوب بودن.ابزار مبارزه با نفس اش.ابزار رشد.
خیلی با ما فرق داشت.
*********
می رفتیم هیئت.
جایمان بغل ستون می افتاد.خودش می رفت پشت ستون؛می گذاشت من بنشینم این طرف.دلم می خواست سخنران را ببینم.او هم لاجرم دلش می خواست.من نشستم و دیدم.و ثوابم شددیدن چهره‌ی یک عالم بر منبر.او نشست و ندید.و ثوابش شداز میل ِخود گذشتن.بر میل خود پا گذاشتن.یک دنیا تفاوت می کند!نه؟

********
می رفتیم هیئت.
غذا٬ غذای امام حسین بود.چند ساعت عزاداری می کردیم.خسته می شدیم و گرسنه و تشنه.غذا که می دهند٬آدم معطلش نمی کند.و آن لحظه٬غریزه است که خیلی حاکم است.غذا هم که امام حسینی است.تبرک است.بهترین است.شک ندارد...صبر می کرد.دیر مشغول می شد.کم می خورد.می دانم گرسنه اش بود.همه مان گرسنه بودیم.نمی خواست خوردنش
فقط برای شکم باشد . هوا باشد . غریزه باشد.

***
نمی گویم غریزه بد است.
نمی گویم خوردن بد است.
نمی گویم دیدن عالم بد است.
نمی گویم...منظورم را فهمیدید.نه؟

تجارت می کرد.
با همین چیزهای دم دستی که
به چشم ماها قیمتی ندارد.به چشم ماها
اسباب تجارت آخرت نمی آید.
به چشم ماها
فقط نماز و روزه و ....
اسباب تجارت اخرتند.

بند الف : از دست نوشته های خوب اقای کریمی .

بند ب : چند نفر متاهل خوب می خواهیم . واسه یک اردو . منظورم خانم هایشان هست . چند نفر ؟
بند ج : امان از دانشجویانی که این همه به استاد های خود حال میدهند و در سر کلاس حاضر نمی شوند و استاده فقط میره دانشگاه و بر میگرده ... و خوب میتوانه به کارای شخصی اش برسه . امان !!