داشتم نقشه روستا های سیستان و بلوچستان را نگاه میکردم . همان روستاهایی که قرار است توی آن ها مدرسه
ساخته بشه ... هیچی نداشتند . هیچی . نه برق . نه جاده ... چند تا کپر بدون زمین کشاورزی شده بود روستا ... ضمن اینکه دو سه کیلومتر آن طرف تر یک روستای دیگه شبیه قبلی و همین طور زون هایی در کنار همدیگر بودند .
یک بار توی بشاگرد ازشان پرسیدم چرا شما ها کنار هم ساکن نمیشین ؟ مثلا 10 تا کپر بیاد با 8 تا کپر جمع بشه یک روستای بزرگتری را درست کنه تا امکانات را راحت تر بشه توزیع کرد .. میگفتند نمیشه . ما از جامون تکون نمیخوریم .. اینجا وطن ماست . نگاه میکردم . توی این وطن هیچی نیست . نه  یک دانه درخت نخلی .  نه زمینی . نه مالی که حدس بزنی به خاطر این ها نمیان ... فقط کپر بود و دیگر هیچ . دنیای ان ها همان کپر بود و بعد وطن همان مساحت روستا ... عجیب نیست .. ان ها حتی حاضر نیستند دو کلیومتر آن طرف تر  بیان تا با هم زندگی کنند .

ما ها همین طوری هستیم . متنها فقط دایره ذهنمان فرق میکنه . یکی میگه وطن من فقط و فقط تهران است . و از جایم تکان نمیخورم . یکی میگه وطن من فقط توی این استانه بقیه استان ها بدرد نمیخورن . یکی میگه فقط ایران خوبه ... و غیره و غیره ... این فقط بستگی به ذهن ماست که چقدر کوچیک یا بزرگش بکنیم .
دنیای عجیبیه ... دلم سفر میخواهد . کلا از اینکه یک جا نباشم لذت میبرم . از حرکت ...  از بیقراری ...

بند الف : توی وصال یک پیام دادم . در خصوص ادامه کار گروه معماری . از تیرماه دارم پیگیر یک قضیه میشم و به یک جاهایی هم برای عملی تر کردن تکنولوژی رسیدیم .  یک تیم میخواهیم سه الی چهار نفره . شاید یکی دو سال درگیرش باشیم . کسی هست ؟